Een aantal weken geleden kreeg ik bericht van de basisschool waar ik 2,5 jaar gewerkt heb, dat ik komend schooljaar niet terug kan komen. Na de eerste shock, blijkbaar was ik er toch wel erg vanuit gegaan dat ik me in het nieuwe schooljaar weer tussen alle leuke collega's kon voegen, heb ik maar besloten het als uitdaging te zien. Ik heb dan ook al vele ideeen in mijn hoofd over de invulling van mijn leven voor de rest van het jaar en heb ook mijn cv up-to-date gemaakt en verspreid. Na het vertellen van het nieuws aan mijn hostouders was het eerste wat ze zeiden: "nu kan je bij ons blijven". Hoewel het eerst heel aantrekkelijk klonk, zie ik daar nu definitief van af. Ik merk dat ik een beetje werkverzadigd ben; mijn dagen zijn lang en saai. Ik vind de kinderen echt heel erg leuk maar om elke dag de hele dag de kinderen verantwoord te vermaken, begint me aardig te vervelen. Daarom ben ik maar een nieuwe hobby begonnen: elke woensdagavond ga ik voortaan potten bakken (en nee, daar schaam ik me niet voor!), afgelopen woensdag had ik mijn eerste les. Alle andere cursisten zijn ongeveer 1,50m en aangezien de tafelhoogte daarop aangepast is, kwam ik enthousiast maar met een nekhernia (en 20 kg aan klei) thuis. De leidster is het type Moeder Natuur, inclusief rammelend kunstgebit. Aangezien mijn Engelse pottenbakvakkennis niet erg toereikend was (en ik dus nu nog steeds geen idee heb wat de hoofdbestanddelen van de klei zijn) heb ik haar vreemde manier van praten maar aan een analyse onderworpen. Na ongeveer 2 zinnen hoor je een soort van klikklak waarbij ze een beetje ingewikkeld kijkt. Maargoed, ze kon erg passievol vertellen. Ik vond het enigszins teleurstellend dat ik niet zelf met de draaiplaat mocht werken en toen ik haar hoopvol vroeg of het dan volgende week wel mijn beurt was, antwoordde ze ontkennend: het zou me teveel frustreren. Lekker dan, erg veel vertrouwen voor een symmetrisch resultaat heeft ze blijkbaar niet in me. Misschien kwam dat door het zien van mijn enigszins scheve potje, maar volgende week ga ik haar wel overtuigen, dat voel ik!  Mijn surfles waarover ik eerder al vertelde verliep nogal vreemd. Zoals afgesproken werd ik bij de bushalte opgehaald. Het was een typische surfdude met een zeer gammele auto. Hij stelde voor om eerst naar zijn huis te gaan (okee...) en de spullen op te halen. Hij liet me binnen in zijn krot waar alle feestoverblijfselen van de avond ervoor nog aanwezig waren en toen hij na 10 minuten vroeg of ik "a guy" had, werd het allemaal een beetje ongemakkelijk. Gelukkig bleken er bij het strand nog meer mensen maar door zijn niet erg actieve houding (misschien kwam het door zijn kater?), het water dat heel vies was en ik het echt te koud had, was het niet echt een daverend succes. Vorige week heb ik gesurfboardpeddeld en dat was wel echt superleuk! Helaas moet ik nu steeds afscheid nemen van au pairs die weer naar huis gaan, dat is elke keer weer gek want met sommige heb ik echt een heel leuke tijd gehad. Aan de andere kant hou ik er misschien wel leuke bezoekadresjes aan over. Ook mijn hostfamilie is alweer op zoek naar een nieuwe au pair. Het is grappig om daarbij betrokken te worden. Ik heb nog 'maar' tien weken en dan mag ik vakantie vieren! We zijn al een beetje begonnen met dingen organiseren zoals het zoeken naar een slaapplaats en het vergelijken van campers. Ik rij hier tegenwoordig auto en dat bevalt echt prima! Het heeft even geduurd voor ik het aandurfde maar het blijkt veel gemakkelijker dan ik dacht (en ik hou echt van een automaat). De familie heeft 2 auto's en toen ik de zeer eerlijke 13-jarige zoon in de grote auto (7 stoelen,  dat vind ik niet groot, dat is groot) moest ophalen zei hij naderhand dat ik goed reed. Wat opzich een hele prestatie is als er iemand gedurende de rit tegen je zegt: "Oh no, we are going to die, crash". Fijn. Doordat er nu steeds mensen weg gaan en ik me meer bezig ga houden met de rondreis voelt het al een beetje als aftellen. Ik heb heel veel zin in een nieuw avontuur maar tot die tijd ga ik hier verder met leuke dingen bedenken en doen en wie weet heb je ooit een vaas 'made by Lisanne Blaak, Australia' op je dressoir staan... Bedankt weer voor de kaarten en fotosessie (!) en tot gauw!