Hoi allen!

Bedankt voor alle leuke reacties!

Inmiddels ben ik weer teruggekeerd naar mijn suburb Golden Grove. Het is erg fijn om wat ruimte voor mezelf te hebben na anderhalve week op elkaar lip geleefd te hebben. Ik slaap als enige hier beneden en heb een eigen badkamer en inloopkast (wat leuker klinkt dan het is, want ik heb hier niet zoveel kleren). Er is in huis nu een pc met vast internet, het wifi laat voorlopig nog wel even op zich wachten.

Vrijdag heb ik mijn leven gewaagd om van mijn suburb naar de grote stad te reizen, dat kost met het ov ongeveer een uur maar is in principe goed te doen. Als student betaal je hiervoor 2 dollar 40, als regulier persoon kost het 4 dollar 70. Op de heenweg deed ik me voor als student maar toen ik gedurende de rit de hele bus vol zag hangen met bordjes dat je je al student moest kunnen legitimeren, besloot ik op de terugweg maar gewoon eerlijk (tot op zekere hoogte) te zijn. Aan de buschauffeur vertelde ik dat ik student was (zo voelt het tenslotte) maar mijn collegekaart niet bij me had. Toen ik mijn verhaal eindigde met 'it's your choice', moest hij lachen maar legde me uit dat ik een regulier kaartje moest kopen omdat ik nu vol in de camera had gezegd dat ik geen collegekaart bij me had. Toen ik vervolgens opstond (na een korte ongeplande stop voor het verwijderen van een enorm dronken vrouw ) riep hij me naar voren. Al mompelend (lees: onverstaanbaar voor de camera) gaf hij me de tip mee om me voortaan gewoon als student voor te doen, met of zonder kaart. Hij, evenals de overige buschauffeurs controleren nooit. Ik heb natuurlijk uitgebreid bedankt voor de tip!

Mijn reisje naar de stad had het doel om mijn sociale leven in Adelaide op te pakken. In de Britisch pub zou ik twee andere au pairs ontmoeten. Natuurlijk was ik te vroeg en toen ik bij de deur stond te wachten, kwam er een Australische jongen met me kletsen. Nadat hij weer richting zijn vrienden was vertrokken, keerde hij terug met zijn naam en nummer op een kaartje. Ik dacht: Hallo, Australische leven!

Het was een verademing om met lotgenoten te kunnen kletsen. Beiden zijn al langere tijd in Adelaide en konden me de leuke straten van de stad laten zien. Ook een surfdag en een paar dagen Melbourne zijn al besproken en liggen (hopelijk!) nog in het verschiet. Het is erg gek hoe snel ik gewend raak aan het Engels spreken. Ik praat het nog lang niet vloeiend maar toen ik vanmorgen baantjes trok in het zwembad, merkte ik ineens dat ik in het Engels mijn slagen aan het tellen was (vraag me overigens niet waarom).

Ik weet nog niet echt hoe mijn dagdeling eruit komt te zien. De andere au pairs hebben oudere kinderen en hebben veel minder werkuren in een week. Mijn hostmoeder wil naast het oppassen ook de kinderkamer met me inrichten en al het speelgoed ordenen en labelen. Dit lijkt een klein klusje maar geloof me: ik krijg hier bijna oude, vertrouwe Bart Smit-associaties ;)

In mijn vrije uren maak ik vooral fietstochtjes om de omgeving te verkennen. Ik heb hier een mountainbike tot mijn beschikking (inclusief helm). Wat geen overbodige luxe is omdat ik in een kuil woon. Waar ik ook heen wil, ik moet altijd eerst een enorm lange en steile weg omhoog. Gelukkig is de terugweg een stuk aangenamer!

Nog even voor de goede orde: mijn Australische nummer is +61431296714. Het nummer wat ik eerder typte is niet juist en ken ik niet. Het is me dan ook een raadsel waar ik dat vandaag haalde... Ik hoop dat er niet veel zinloze smsjes aan verspild zijn.Mocht dat wel zo zijn, waag gerust een nieuwe poging! ;)

Liefs!