Ondertussen ben ik alweer twee weken in Nederland maar lijkt het bijnaof ik nooit ben weggeweest. Alles is heel erg vertrouwd en mijn Nederlandse leven is gelijk met volle vaart van start gegaan. Zo heb ik ondertussen een nieuwe baan en een nieuw huis. Ik heb het erg druk en bijna geen tijd om terug te denken aan de afgelopen zeven maanden in Australie.Maar als ik weer gewend en gesetteld ben, komt die tijd vanzelf.
Toch nog even een korte update van mijn laatste dagen in Australie. Mijn laatste verhaal eindigde in Airlie Beach. Daar hebben Marloes en iksamen in de kayak zonder ruzie (wie kan dat zeggen?)achteronze privegids aangepeddeld. Toen ons verteld werd dat we de enigen zouden zijn, was ik erg blij. Na een paar kilometer verlangde ik echter intens naar iemand die continu rondjes zou draaien, om zou slaan of plotseling zeeziek zou worden, om het tempo van onze enorm enthousiaste gids te remmen.Tochhad het hebben van een privetour ook zijn mooie kanten want het eiland waar we mochten aanmeren, was helemaal voor onszelf:supermooi! Marloes en ik hebben nog een poging gedaan tot snorkelen maar dat was zonder waterschoenen en flippers niet echt een succes doordat het grondsoort (geen idee of dit ook zo heet op een eiland)bestond uit harde stukjes koraal. Het stingersuit daarentegen zat als gegoten ;)
Op de terugweg riep de meneer steeds dat hij schildpadden zag, maar volgens ons had hij last van waanbeelden. Gelukkig hebben we een paar dagen later, in het Great Barrier Reef, wel echte zeeschildpadden kunnen zien. Op de tocht erheen zagen we ook nog walvissen, ikhad van tevoren nietverwacht dat deze beesten zoveel indruk op me zouden maken, maar dat gebeurdedus wel. Ze waren best dichtbij en echt enorm! Ik voelde me even heel klein (ook voor het eerst in Australie).
NaArilie Beachhebben we nog een paar dagen doorgebracht in Mission Beach, gezellig tussen alle andere hippiecampers en de bejaarden. Een oud Australisch omaatje sprak me aan tijdens mijn handwasje en vroeg of ik vrijgezel was; ze had nog wel een leuke kleinzoon. Okee?!
Verder klaagde onze vissende buurman over stankoverlast van ons halfuurperdagdurendemoteraanzetmomentje. Na onze uitleg (die van de accu) droop hij gelukkig af en kon hij ermee leven. Stiekem vonden wij het ook elke keerwel erg stinken, maar dat hebben we maar niet gezegd.
Na Mission Beach reden we naar Ellis Beach, dit was een klein inschattingsfoutje. We hebben ons daar wel vermaakt (lang leve de rummicub) maar er was daar niks, niet eens een supermarkt. Vervolgens hebben we een paar dagen in Cairns op een camping gestaan. Van daaruit zijn we ook naar het Great Barrier Reef gegaan, erg mooi! Cairnszelfis een erg leuke stad en hier hebben we ons dan ook prima vermaakt. Daar kon zelfs degene (een vieze kruizenruiker?) die mijn bikinibroekje van de waslijn stal geen verandering in brengen. Na de camping inCairns hebben we de camper ingeleverd. De meneer was erg verbaasd dat we geen schade hadden gereden, we hebben dat maar niet persoonlijk opgevat.
Na ons camperavontuurzouden we nogeen aantal nachten doorbrengen in een hostel in Cairns. Stiekem misten we gelijkal onze gescheurde slaapzakken, het ruimtegebrek, het niet rechtop kunnen zitten en het 's nachts over de camping naar de wc gaan; kamperen heeft toch wel echt een charme. We hadden wel fijn een tweepersoonskamer en geen last van rare kamergenootjes. De laatste dagen hebben we ons vooral bezig gehouden met het inpakken van de koffer, het kopen van cadeautjes en souvenirs(heel fijne pantoffel Uggs, ik hou ervan!) en het plannen van de terugreis. Nadat we de camper hadden teruggebracht, zag ik er echt naar uit om naar huis te gaan. Het was een supermooi avontuur maar het was mooi geweest!Op donderdagochtend vroeg vertrokken we naar het vliegveldom ruim 30 uur later in Nederland aan te komen.Thuis!
Ikvond het super datzoveel mensen mijn avontuur gevolgd hebben door dit blog te lezen. Ik heb echt genoten van de leuke reacties, kaartjes, smsjes, skype-gesprekken en zelfs brieven. Mijn dank is groot! Mede door jullieheb ik zo'n mooie tijd gehad...
Hoi lieve mensen,
Mijn laatste blog schreef ik vanuit Darwin met nog 1 weekje werken in het vooruitzicht. Ondertussen ben ik bijna op de helft van mijn reisavontuur.
Mijn laatste werkweek bestond voornamelijk uit een paar fijne succesmomentjes met de kinderen (denk: niet gehoorzamen aan moeder en vervolgens wel aan mij in het bijzijn van moeder, best leuk!), mijn laatste creatieve uitspattingen op handvaardigheidgebied, mijn spullen inpakken (en weggooien) en afscheid nemen. Het voelde raar maar het vooruitzicht om te gaan reizen met mijn zus maakte alles goed.
Op maandag 9 juli vloog ik naar Sydney waar ik mijn zus zou zien. Het weerzien was superleuk en het voelt heel bizar dat het net lijkt of er geen zes maanden tussen hebben gezeten.
In Sydney verbleven we in het YHA-hostel, wat vooral (na mijn Melbournse ervaring) voor mij een ware opluchting was aangezien het ruim, modern en schoon was. We deelden een 4-persoonskamer met wisselende mensen. De constante factor was echter een Duitse vrouw die de dag begon met een ochtendrun en de dag afsloot met een 2-uur durende yogasessie op haar meegebrachte yoga-matje; verder was ze vrij normaal...
In Sydney was het prima weer en hebben we een aantal dagen doorgebracht met bijkletsen en het slenteren door de stad, met daarbij het bezoeken van de bekende bezienswaardigheden zoals de Sydney Harbour Bridge, het Operahouse en de Chinese Garden of Friendship.
Op donderdag trokken we met een busje naar de Blue Mountains, het heeft bijna de hele dag geregend maar gekleed in stevige stappers en een poncho hadden we een erg leuke dag; met als bonus dat we er op alle foto's uitzien als tot leven gekomen vuilniszakken.
Na Sydney vlogen we naar Brisbane. We hebben daar een bezoekje gebracht aan de Lone Pine Koala Sanctary. Het was een zonnige dag en heel rustig. We hebben kangoeroe's gevoerd en koala's vastgehouden; echt een super leuke ervaring!
Op zondag zijn we met de taxi en onze bagage naar het camperophaalpunt gereden. Daar stond ons (spiksplinternieuwe) huisje voor de komende weken klaar. We kregen uitleg van een blije, enorm dikke, Australische vrouw die ons maar bleef vertellen dat we leuke Australische jongens vooral niet mochten laten rijden. Op dat moment leek dat grappig maar later kwamen we erachter dat ze ons best iets beter had kunnen voorlichten over de technische details. Nou komen gelukkig mijn mannelijke vaardigheden helemaal naar boven als ik met mijn hoofd boven de motor hang en het oliepeil controleer. De 'foutjes' zie ik maar als leermomentje: mij zal je nooit meer het waterniveau zien checken als de motor nog heet is ;)
De eerste dag zijn we naar Noosa gereden en dat ging alles behalve soepel. Ik zat achter het stuur, aangezien ik het links rijden gewend was. De moeilijkheden en frustraties kwamen vooral doordat ik opnieuw moest wennen aan het schakelen, het rijden zonder goede kaart en het rijden zonder gericht einddoel. Ideaal. Nou stonden we 's middags op een prima camping met leuke mensen maar 's avonds bracht ik door in een dip die veroorzaakt werd door het idee dat ik totaal geen plezier beleefde aan het autorijden. Een erg fijne ontdekking met nog bijna 2000 km in drie weken in het vooruitzicht.
Gelukkig kwam Marloes' rijtalent wel naar boven en hebben we nu de taken prima verdeeld. Marloes is de chauffeur en ben ik onder andere de routeplanner, de tomtom en de "rechtshouden"-schreeuwer. Gelukkig kunnen we ons hier allebei prima in vinden en gingen alle reizen daarna vrij voorspoedig. Na Noosa (heel leuk dorpje!) zijn we naar Hervey Bay gereden. Dit plaatsje stelt niet zoveel voor maar gaf ons de gelegenheid om een tour naar Fraser Island te doen.
In Herbey Bay hebben we de rest van onze route bepaald en campings uitgezocht. Marloes en ik hadden na mijn dipje op de eerste avond afgesproken om het avontuurgehalte iets te verlagen door op alleen echte caravanparken te overnachten, met stroom. Het kamperen moest tenslotte leuk blijven. Helaas bleken de meeste campings vol en hebben we noodgedwongen in een aantal dagen veel kilometers gereden. Van Hervey Bay zijn we naar Town 1770 gereden, van daaruit naar Yeppoon en van Yeppoon naar Mackay. In Yeppoon stonden we op een camping tussen de vaste gasten met zeer veel honden. Als ik ergens van walg is het van een natte-honden-lucht dus het was top! Erg jammer dat we daar geen twee nachten konden blijven.
In Mackay konden we wel twee nachten blijven en kwamen we terecht op een supergestructureerde camping. Zo kon je het toiletgebouw niet in zonder code en was het niet toegestaan om in het gras, naast het betonnen paadje te lopen.
Mackay bleek niet echt boeiend en daar hebben we vooral even genoten van een dagje niet autorijden en winkelen. Van Mackay zijn we naar Airlie Beach gereden waar we gisteren zijn aangekomen. We blijven hier 4 nachten en gaan morgen kayakken naar de Whitsunday eilanden.
We hebben al heel veel mooie plekken gezien, met heel veel mooie natuur, we ontmoeten leuke (supergeinteresseerde) mensen en samen hebben we het heel leuk. Op wat mankementjes van de camper na, zo kan de radio niet uit en moeten we elke niet-rij-dag de motor een half uur aanzetten om een lege accu te voorkomen (ervaringskennis), hebben we het prima met ons kleine huisje op wielen. We zijn sommige andere reizigers al drie keer tegengekomen, wat vrij bizar is door de grote afstanden, verschillende tours en vele campings. Helaas heb ik het hier vooral over onaantrekkelijke, belabberd Engels-sprekende Duitse mannen...
Een update van ons leventje in onze 6,5 vierkante meter rijdende huisje wordt vervolgd. Nu ga ik even genieten van de geweldige campingregendouche (het is heus!).
Tot binnenkort!
Lieve allemaal,
In de tussentijd zijn mijn weken omgevlogen! Momenteel zit ik na een weekje Darwin te wachten om terug te vliegen naar Adelaide. Ik heb nog 1 weekje werken te gaan en daarna zit mijn au pair werk er helemaal (en voorgoed) op. Afgelopen weken in Adelaide heb ik vooral gewerkt en uitstapjes gemaakt. Zo ben ik met de familie een weekend naar een strandhuisje in Aldinga geweest waarbij de zon zowaar scheen. In Aldinga heb ik zoveel uren gemaakt dat de familie me de week erna 4 dagen vrij gaf en ik naar Victor Harbor kon, met een Zweedse vriendin. In Victor Harbor waaide het de laatste dag zo hard dat ik het plaatsje bijna niet levend had kunnen verlaten. Blijkbaar heeft de wind echt een hekel aan me want na de orkaan in Frankrijk, levensreddende politiemannen op Rotterdam CS en vliegende sjaals, werd ik nu belaagd door omvallende terrasparasols. De gasten binnen dachten minstens dat er een ambulance moest komen, maar op een verrekte armspier, een met cola overgoten jas en een lichte shock heb ik er niks aan overgehouden.
In Victor Harbor verbleven we gratis in een (enorm) vakantiehuis pal aan zee, de juiste contacten zijn ook hier erg handig! Op het eilandje op loopafstand heb ik mijn eerste wilde pinguins gezien, heel leuk.
Na Victor Harbor heb ik nog een paar dagen volop gewerkt en moest ik afscheid nemen van mijn hostdad, voordat ik afgelopen maandag naar Darwin vloog. Mijn hostdad moest onverwachts eerder vertrekken naar Hawai en was tussen zijn reizen door dus maar anderhalve week thuis. Aangezien hij dit keer 5 weken wegblijft, zal ik hem niet meer zien voordat ik Adelaide verlaat. Heel raar, het het afscheid nemen is nu echt begonnen...
In eerste instantie zou ik samen met een vriendin naar Darwin gaan, maar uiteindelijk stapte ik maandagnacht in mijn eentje het overvolle vliegtuig in. De directe vluchten tussen Adelaide en Darwin gaan alleen 's nachts dus daarin had ik helaas niet echt keuze. Ik verbleef in HET hostel van Darwin (300 bedden, elke avond vol!). Het is een superleuk hostel en ik heb ook nog best wat uurtjes slapend kunnen doorbrengen, wat ik misschien mede te danken heb aan de stille, niet-Engels sprekende kleine Japannertjes in mijn kamer.
Mijn eerste dagen in Darwin was ik echt een beetje sociaalheidsmoe. De dinsdag en woensdag heb ik dan ook voornamelijk zonnend, niksend en alleen doorgebracht, heerlijk na zoveel werken en altijd een gezin of anderen om je heen! Nadat ik weer 1 met mezelf was en een goede vitaminepil voor extra energie gegeten had, kon ik er weer helemaal tegenaan. Donderdag ben ik naar het Linchfield wildpark geweest. De natuur hier is weer heel anders dan de plekken waar ik al geweest was. Hier in Darwin is het nu ook winter, net als in Adelaide maar dat betekent hier 30 graden en strakblauwe luchten.
Er zat een Nederlands meisje in mijn bus en het was best fijn om weer even Nederlands over de gewone dingen (en stiekem een beetje over anderen) te kunnen praten. De tour was echt superleuk en zeker het geld waard: varen tussen de springende krokodillen, een slang om mijn nek en zwemmen in een waterval en dat allemaal op 1 dag. Vrijdagavond kwam er een vrouw in het hostel met een babykrokodil, ook die heb ik even mogen vastgehouden; gelukkig zat zijn bek dichtgebonden met een elastiekje. Even vroeg ik me af of dit een vorm van dierenmishandeling zou zijn, maar hij straalde zoveel tevredenheid uit dat ik ter plekke besloot van niet.
Vrijdag heb ik weer relaxend doorgebracht maar nu met een paar andere backpackers. 's Avonds zijn we met elkaar naar de openluchtbioscoop geweest. Al met al een hele ervaring: een bizarre film (Headhunters) in combinatie met een schreeuwende aboriginalvrouw, een hoop vleermuizen en een possum op de stoel naast ons.
Straks om 02.45 uur vlieg ik terug en hoef ik nog maar een weekje te werken. Ik had hier in Darwin echt een superleuke week en ik zou zo weer alleen op vakantie gaan. Ik heb echt een hoop leuke mensen ontmoet en wie weet tref ik een aantal daarvan nog wel ergens langs de East Coast. Stiekem zou ik het liefste helemaal niet teruggaan en dit leventje direct voortzetten. Maar het is nog maar even! Op 9 juli zeg ik mijn familie officieel gedag en vlieg ik naar Sydney, naar Marloes! Ik kan niet wachten!
Bedankt weer voor alle aandacht!
Liefs van Lies
Het is alweer een tijdje geleden dat ik iets op mijn blog schreef. De grootste gebeurtenis is de weersverandering. Momenteel is het hier 10 graden en regent het. Aangezien ik geen verwarming in mijn kamer heb en het huis nauwelijks geisoleerd is, breng ik mijn tijd in huis door met truien, dekens en een warmwaterkruik. Fijn om te lezen dat jullie je tijd doorbrengen in de zon op het terras ;)
Aangezien ik niet van kou hou, mijn huid op mijn handen en voeten spontaan openspringt en het zout water niet echt bevordelijk is, heb ik mijn dragonboottrainingen maar even een halt toegeroepen. Helaas kan ik daardoor niet meedoen aan de wereldkampioenschappen in Hong Kong volgende maand en heb ik mijn plaatsje, tot ieders verdriet, moeten afstaan aan een ander. Je begrijpt dat ze mij als superervaren topfitte Hollandse peddeler graag in hun boot hadden gezien.
Afgelopen weekend heb ik met een (Zweedse) vriendin uit Melbourne haar (eveneens Zweedse) vriendin opgezocht in Melbourne. Beiden studeren rechten en zijn op exchange in Australie. Aangezien de vluchten heel duur waren, besloten we om de (nacht)bus te nemen. Het idee: je stapt fris en fruitig om 8pm in de bus in Adelaide en komt zwaar vernacheld aan om 6.30am in Melbourne. Het was een superleuk weekend, ook al hebben we niet veel meer gedaan dan relaxen, winkelen, lekker eten en uitgaan. Zondagavond nam ik in mijn eentje de bus weer terug naar Adelaide. Mijn hoop op twee stoelen voor mezelf kon ik al snel laten varen aangezien alle diehard fans van het Adelaidse Footyteam naar Melbourne waren gereisd om hun club te zien spelen. Omgeven door alle mogelijke merchandise sjaaltjes, shirts, truien, vlaggen en dozen vol donuts (geen idee waarom je die in Melbourne moet kopen?) kon ik genieten van een wederom slapeloze nacht. Maar gelukkig kwam ik om 8.30am thuis aan en mocht ik om 10am beginnen met werken. Mijn leven is zo rot nog niet hier!
Het is gek dat ik nog maar een korte periode bij de familie zal zijn. Ik moet nog ruim 5 weken werken waarvan mijn hostdad 3 hele weken weg is. Tussendoor (na 4 weken) heb ik nog een vakantie geboekt naar Darwin. Het is daar 30 graden en zonnig dus dat leek me een goede onderbreking van het herstweer hier. Ik blijf daar 6 dagen en kom dan terug voor mijn laatste week in Adelaide. Ik verwacht dat ik de kinderen na6 maanden intensief met ze geleefd te hebben, wel erg zal gaan missen en ik denk dat dat wederzijds zal zijn. Toen ik de maandag na mijn weekend in Melbourne terugkwam, wilde Charlie me de hele dag door ‘ huggen’. Zijn spraak gaat erg vooruit en dat levert soms grappige momenten op. Sinds Hugh laatst naar de dokter moest (Charlie was nogal onder de indruk van Hugh’s pleister op zijn oor) vraagt hij nu bij elke kleine verwonding bloedserieus: “doctor now?”. Verder heeft hij de gewoonte om als hij iets wil, dat duidelijk te maken in 1 woord. Denk aan: more (dat is zijn favoriet), no (komt vaker voor dan yes), bed (of liever nog de combinatie: no bed), walk, book, etc. In plaats van een fork heeft hij het altijd over een ork. Nou probeer ik aan zijn vragen soms wat beleefdheid toe te voegen door hem ‘ please’te laten zeggen. Ik heb het waarschijnlijk zo vaak geprobeerd dat het nu tegen me gaat werken. Ik startte van de week een nieuw projectje met Charlie toen hij ‘s morgens vroeg om een ork. Ik vroeg hem: “ Can you say FFFFFork?”. Na 3 orken en nog steeds geen vork in zijn bezit, probeerde hij het op een andere manier; hij produceerde de woorden: “Ork please?”. Toen gaf ik het op en gaf hem maar gewoon waar hij om vroeg.
Vanaf deze week gaan de kinderen 2 hele dagen naar school en ik verwacht dat vooral de ontwikkeling van Charlie snel vooruit zal gaan.
In december verhuist de familie voor de komende drie jaar naar Maleisie en dat brengt natuurlijk de nodige organisatie met zich mee. Het is dan ook nog niet duidelijk of mijn hostmum na mijn vertrek niet meer gaat werken en thuis blijft (zonder au pair). Ik laat alle ideeen maar over me heen komen want voordat een idee hier een heus plan wordt, ben je 3 maanden verder. De hele verhuizing levert me in ieder geval een leuk adresje op om langs te gaan.
Bedankt weer voor alle (vakantie)kaartjes, mailtjes en andere berichtjes! Geniet van het mooie weer, het is jullie gegund!
Een aantal weken geleden kreeg ik bericht van de basisschool waar ik 2,5 jaar gewerkt heb, dat ik komend schooljaar niet terug kan komen. Na de eerste shock, blijkbaar was ik er toch wel erg vanuit gegaan dat ik me in het nieuwe schooljaar weer tussen alle leuke collega's kon voegen, heb ik maar besloten het als uitdaging te zien. Ik heb dan ook al vele ideeen in mijn hoofd over de invulling van mijn leven voor de rest van het jaar en heb ook mijn cv up-to-date gemaakt en verspreid. Na het vertellen van het nieuws aan mijn hostouders was het eerste wat ze zeiden: "nu kan je bij ons blijven". Hoewel het eerst heel aantrekkelijk klonk, zie ik daar nu definitief van af. Ik merk dat ik een beetje werkverzadigd ben; mijn dagen zijn lang en saai. Ik vind de kinderen echt heel erg leuk maar om elke dag de hele dag de kinderen verantwoord te vermaken, begint me aardig te vervelen. Daarom ben ik maar een nieuwe hobby begonnen: elke woensdagavond ga ik voortaan potten bakken (en nee, daar schaam ik me niet voor!), afgelopen woensdag had ik mijn eerste les. Alle andere cursisten zijn ongeveer 1,50m en aangezien de tafelhoogte daarop aangepast is, kwam ik enthousiast maar met een nekhernia (en 20 kg aan klei) thuis. De leidster is het type Moeder Natuur, inclusief rammelend kunstgebit. Aangezien mijn Engelse pottenbakvakkennis niet erg toereikend was (en ik dus nu nog steeds geen idee heb wat de hoofdbestanddelen van de klei zijn) heb ik haar vreemde manier van praten maar aan een analyse onderworpen. Na ongeveer 2 zinnen hoor je een soort van klikklak waarbij ze een beetje ingewikkeld kijkt. Maargoed, ze kon erg passievol vertellen. Ik vond het enigszins teleurstellend dat ik niet zelf met de draaiplaat mocht werken en toen ik haar hoopvol vroeg of het dan volgende week wel mijn beurt was, antwoordde ze ontkennend: het zou me teveel frustreren. Lekker dan, erg veel vertrouwen voor een symmetrisch resultaat heeft ze blijkbaar niet in me. Misschien kwam dat door het zien van mijn enigszins scheve potje, maar volgende week ga ik haar wel overtuigen, dat voel ik!
Mijn surfles waarover ik eerder al vertelde verliep nogal vreemd. Zoals afgesproken werd ik bij de bushalte opgehaald. Het was een typische surfdude met een zeer gammele auto. Hij stelde voor om eerst naar zijn huis te gaan (okee...) en de spullen op te halen. Hij liet me binnen in zijn krot waar alle feestoverblijfselen van de avond ervoor nog aanwezig waren en toen hij na 10 minuten vroeg of ik "a guy" had, werd het allemaal een beetje ongemakkelijk. Gelukkig bleken er bij het strand nog meer mensen maar door zijn niet erg actieve houding (misschien kwam het door zijn kater?), het water dat heel vies was en ik het echt te koud had, was het niet echt een daverend succes. Vorige week heb ik gesurfboardpeddeld en dat was wel echt superleuk!
Helaas moet ik nu steeds afscheid nemen van au pairs die weer naar huis gaan, dat is elke keer weer gek want met sommige heb ik echt een heel leuke tijd gehad. Aan de andere kant hou ik er misschien wel leuke bezoekadresjes aan over. Ook mijn hostfamilie is alweer op zoek naar een nieuwe au pair. Het is grappig om daarbij betrokken te worden. Ik heb nog 'maar' tien weken en dan mag ik vakantie vieren! We zijn al een beetje begonnen met dingen organiseren zoals het zoeken naar een slaapplaats en het vergelijken van campers.
Ik rij hier tegenwoordig auto en dat bevalt echt prima! Het heeft even geduurd voor ik het aandurfde maar het blijkt veel gemakkelijker dan ik dacht (en ik hou echt van een automaat). De familie heeft 2 auto's en toen ik de zeer eerlijke 13-jarige zoon in de grote auto (7 stoelen, dat vind ik niet groot, dat is groot) moest ophalen zei hij naderhand dat ik goed reed. Wat opzich een hele prestatie is als er iemand gedurende de rit tegen je zegt: "Oh no, we are going to die, crash". Fijn.
Doordat er nu steeds mensen weg gaan en ik me meer bezig ga houden met de rondreis voelt het al een beetje als aftellen. Ik heb heel veel zin in een nieuw avontuur maar tot die tijd ga ik hier verder met leuke dingen bedenken en doen en wie weet heb je ooit een vaas 'made by Lisanne Blaak, Australia' op je dressoir staan...
Bedankt weer voor de kaarten en fotosessie (!) en tot gauw!
Hallo! Ik heb in de tussentijd een heerlijke vakantie gehad. Voordat mijn ouders kwamen heb ik nog de Zoo in Adelaide bezocht (leuk, maar behalve een paar andere dieren en het gemis van de wietlucht in het binnenverblijf van de krokodillen was het redelijk hetzelfde als een Nederlandse dierentuin), gewerkt, gepeddeld (dit keer tussen de pelicanen) en nog wat andere sociale dingen gedaan. Op vrijdag vloog ik naar Alice Springs en na een uur wachten landden mijn ouders. Het was super om ze te zien! We hebben de middag doorgebracht in het kleine stadje, tussen de stinkende (heus!), doorgaans op blote voeten lopende, aboriginals. Veel van de aborginals die in de stad wonen, hebben binnen hun community iets misdaan en zijn daar dus niet meer welkom. Er schijnt een groot alcoholprobleem te heersen en de sfeer in de stad vond ik beangstigend. Zaterdagochtend moesten we om 5 uur op en na een zeer snelle start (ik stond om 4 uur onder de douche door het vergeten uur tijdsverschil met Adelaide, fijn!) werden we opgehaald met een busje. We hebben de eerste dag veel spectaculaire natuur gezien, mooie verhalen gehoord, op een kameel gereden en veel gelopen. De avond eindigde in onze 'luxe' tent, aldus de reisbeschrijving. De luxe bestond uit een stoffen ruimte met 1 schemerlampje, 1 stoel, een stapelbed en een los bed op 6 vierkante meter. Toen we ook nog onverklaarbare uitwerpselen op een net opgemaakt bed vonden, kon onze nacht echt niet meer stuk. Maar gelukkig mochten we er om 4.45 al weer uit, dat dan weer wel! De tweede dag startten we met een zonsondergang, later beklommen we Uluru. Dankzij onze enthousiaste gids, wederom mooie weer en mooie natuur en onze tent (dit keer op een andere locatie) was ook dit een super dag. De laatste dag zouden we de Kings Canyon beklimmen. Mijn ouders gingen niet mee en dus heb ik onze familie (daarbovenopdieberg) vertegenwoordigd. Het was een 4-uur durende klim, maar het was het zeker waard! De route terug naar Alice Springs hebben we de Mereenie Loop Road meegepakt, een spectaculaire dirty road. Na het Alice Springs avontuur zijn we naar Adelaide gevlogen. Ik zou die week veel vrij zijn maar helaas kon dat binnen mijn hostfamilie niet meer georganiseerd worden. Mijn ouders zijn er toen zelf op uit getrokken om 'mijn' stad te ontdekken. Op donderdagavond hebben mijn ouders mijn hostfamilie ontmoet en met de onwennigheid en af en toe wat miscommunicatie daar gelaten, was het een geslaagde avond. Erg leuk om daarna mijn ouders' visie over het gezin te horen! Mijn ouders vlogen zaterdag naar huis en toen heb ik een wijntour gedaan. Het was leuk maar enigszins saai. Met 8 andere meiden hadden we een privebusje met chauffeur die ons van de ene wijngaard naar de andere bracht. Ik was in de veronderstelling dat ik mijn wijnkennis wat kon uitbreiden en bijvoorbeeld wat zou leren over het wijnproces, verschillende druivensoorten, enz. maar het hoofddoel bleek het drinken (nee, niet proeven) van zoveel mogelijk verschillende wijnen. Gelukkig hadden we een kenner onder de meiden die me nog wat van zinnige informatie kon voorzien. Zondag was het open dag op de school van Liam en preschool van de tweeling. Verschillen tussen Nederlandse middelbare scholen en Australische highschools zijn er vooral door het klimaat (alle lockers en kapstokken zijn gewoon buiten), de ruimte van het land (de klaslokalen staan los van elkaar op een groot terrein) en natuurlijk de niet getailleerde uniformen. Kinderen gaan naar school van half 9 tot 3 en het is hier echt niet voor te stellen dat er een les 'uitvalt' en de kinderen kunnen niksen. Liam heeft 4 dagen per week een activiteit (cricket, Chinees of oefenen met zijn band) na schooltijd en als hij dan om 5 uur thuiskomt heeft hij zeker nog een uur huiswerk te gaan. Deze week moest mijn hostmum fulltime werken en moest ik dus heel veel werken. Ik vind het erg leuk om te merken dat de kinderen zo naar me toegegroeid zijn. Ze noemen nu mijn naam (wat al bijzonder opzich is, aangezien ze nog steeds zeer beroerd praten) en ik kan goed inschatten hoe ze reageren in bepaalde situaties. Gisteren (Goede Vrijdag) zijn Hugh en Charlie 3 jaar geworden. Heel de week heb ik voorbereidingen getroffen voor het kinderfeestje. Mijn hostmum had wat (willekeurige) kinderen uitgenodigd om van 11 tot 1 het feestje te komen vieren. Ze had niet echt overtuigende respons ontvangen dus het was een beetje een raadsel hoeveel kinderen we konden verwachten. Toen er om 11.20 nog niemand was, kreeg mijn hostmum het toch wel een beetje benauwd. Gelukkig waren er om 11.30 toch wat kinderen en kon het feestje beginnen (en om 2 uur eindigen, want waarom zou je een uitnodiging ook lezen?). 's Middags kwam er wat andere visite. Mijn hostmum had me gevraagd om heel de dag te werken zodat zij sociaal kon doen met de visite. Ze noemde mijn dag een OMG-dag (O, My God-dag) en zo voelde het ook een beetje. De kinderen kregen veeeeel speelgoed en dat maakte vooral Charlie enigszins onrustig (waarschijnlijk werkte de hoeveelheid suiker in zijn verjaardagstaart ook niet echt mee) en wilde hij elke 3 minuten met iets anders spelen. Hugh was totaal niet geinteresseerd in het uitpakken van cadeautjes, Charlie daarentegen was niet te houden. Op het kinderfeestje kwamen allemaal kinderen van piloten en dat was te merken aan de kostbaarheid van de cadeautjes. Gelukkig (ik blijf tenslotte pedagoge en juf) was het vele geld vooral gespendeerd aan boeken, puzzels en andere verantwoorde cadeautjes. Voor Hugh was ik zelf speciaal op zoek gegaan naar houten kralen. Aangezien zijn fijne motoriek vrij belabberd is maar hij erg van kleuren en sieraden houdt (denk: 'my watch?' 'No Hugh, my watch'), bleek dit een schot in de roos. Heel de avond wilde hij met mijn gegeven cadeautje spelen, ha! Met pasen hebben mijn hostouders niet veel plannen en dus ga ik mijn vertier elders zoeken. Zaterdag heb ik Easterdiner met wat au pairs en voor zondag ben ik uitgenodigd voor een bbq bij iemand die ik ken van dragonboat racing. Volgende week ga ik ein-de-lijk surfen. De schoolvakanties zijn nu begonnen (twee weken) dus mijn hostmum en Liam zijn vrij. Mijn hostdad vliegt daarentegen donderdag naar Maleisie en blijft 12 dagen weg. In juni gaan mijn hostmum en ik met de kinderen een lang weekend naar een strandhuisje als de man des huizes ook weer weg moet. Ach, zo wordt het in ieder geval niet saai. Bedankt voor alle (onverwachte) kaartjes, tot spreeks en een fijn Pasen!
Gisteren vroeg mijn hostmum mij: 'Mis jij Nederland eigenlijk wel?'. Ik dacht even na en moest bekennen dat ik niks kon bedenken, afgezien van mensen, wat ik mis aan Nederland. In mijn beginperiode hier had ik vooral contact met mensen die net als ik weer zouden vertrekken. De laatste tijd ontmoet ik vooral Australische mensen en ontwikkel ik hier echt een eigen leven en infiltreer ik in de levens van anderen.
De bbq met de piloten was een groot succes, de zondag erna heb ik met een aantal van hen doorgebracht op Clipsal 500. Dat is een autorace door de city, na 78 laps hadden mijn oren het wel gehoord maar het was erg gezellig. De dinsdag erna ben ik dan eindelijk naar cricket geweest. De eerste 10 minuten bracht ik door met het angstige gevoel dat het een heel lange avond zou worden. Ik keek naar de mannen, constateerde dat ik de regels niet kende, de bal niet zag, mijn zonnebril vergeten was en het scorebord niet snapte. Maar na wat extra uitleg, focus op de bal en wat speelminuten later vond ik het superleuk! We zijn alleen naar de tweede helft geweest maar het had van mij echt (nog) langer mogen duren. Het is erg jammer dat het seizoen nu afgelopen is want ik had graag nog een andere wedstrijd gezien.
Verder ben ik begonnen met de reguliere trainingen van mijn dragonboatvereniging. Vanwege de drukte van Clipsal kwam ik te laat op mijn tweede training waardoor de boot al in het water lag zonder mij. Ik besloot toen maar om voortaan op maandag, woensdag en zaterdagochtend met de verenigingsmensen mee te trainen. Vorige week maandag was mijn eerste keer. Nadat ik had plaatsgenomen in de boot werd me al vrij snel duidelijk dat het niveau van de cursustrainingen ietwat lager ligt dan het verenigingstrainen. Ik kon dan ook woensdag mijn armen niet eens meer in horizontale positie brengen. Ach, je moet er wat voor over hebben. Zondag mocht ik meedoen met de races en mocht ik 3 keer 500m meeroeien met het kneuzenteam. Terwijl mijn hostfamilie en wat vrienden van de familie nog met een hangover op 1 oor lagen, verliet ik vol goede moed om 7.30am het huis. Over wat ik de daaropvolgende uren deed, voel ik me een klein beetje beschaamd. Ik had namelijk niet van tevoren kunnen bedenken dat ik nog eens zou lopen in een (werkelijk afschuwelijk!)shirt meteen draak erop, gemaakt van een eng glimmend stofje. Alleen een afbeelding van vlam zou het nog erger gemaakt hebben. Als nieuw teamlid moest ik me natuurlijk bewijzen en dat deed ik door uit volle borst 'SEADRAGONS ROCKS' mee te bleren. Met mijn verstand op nul, plezier en schaamteloos stak ook ik mijn arm uit om de yell extra kracht bij te zetten. Helaas mocht het voor het resultaat niet baten...
Vorige week heb ik hier mijn eerste cabaretvoorstelling gezien. Er is hier een festival gaande waarbij je elke avond relatief goedkoop naar theater, muziek, cabaret, circus, dans, enz. kan gaan. De Botanische tuinen zijn veranderd in een sprookjesachtig toneel, supermooi! Samen met twee piloten en twee zussen van een piloot hebben we eerst in de stad gegeten en zijn daarna naar de voorstelling van SamSimmons geweest. Een zeer komische man en zo mogelijk nog lelijker. Mede door zijn lelijkheid was zijn voorstelling erg grappig, wel was ik heel blij dat ik achteraan zat. Op die manier kon ik lichamelijk contact vermijden en met leedvermaak toekijken hoe mensen het slachtoffer werden van zijn overbehaarde, zwetende en te dikke buik. De voorstelling was redelijk niveauloos maar leuk!
Afgelopen maandag was het hier Public Holiday en was ik vrij. Via via had ik een vrijkaartje weten te regelen voor het Future Music Festival. Het kaartje was 160 dollar waard dus het was een fijn kaartje! ;) Artiesten als Swedisch House Mafia, Fatboy Slim, Gym Class Heroes en Jessie J maakten het leuk, de vele, vele, vele dronken mensen iets minder.
Mijn ouders zijn sinds een paar dagen in Sydney, het voelt nog erg onwerkelijk dat ze 'dichtbij' zijn maar het half uurtje tijdverschil is een stuk makkelijker dan de 9,5 uur. Ik zal ze volgende week vrijdag in Alice Springs gaan zien! Voor die tijd staat er nog een andere cabaretvoorstelling op het programma en vrijdag zal ik met mijn hostmum en alle kids naar de dierentuin gaan. Mijn werkuren zijn nu een stuk flexibeler wat het voor iedereen fijner maakt. Het is hier nu herfst maar sommige dagen is het hier nog steeds boven de 30 graden, al wordt het in de avonden nu wel snel koeler. Het is wel heel gek om overal bruine bladeren op de grond te zien liggen, dat stukje herfst is blijkbaar overal hetzelfde.
Ik geniet nog steeds erg van de leuke reacties en de kaarten, bedankt!
Hoi!
Hier gaat alles prima! Ik krijg het zelfs een beetje druk :) Vele uren gaan op aan werken, reizen, sociaal doen, sociaal doen tijdens het reizen en sporten. Afgelopen weken zijn mijn Zumba- en Dragonboat race lessen gestart. Dat laatste klinkt een beetje eng maar het is zo tof! Met 22 mensen zit je in een boot, iedereen peddelt tegelijk en zo varen we keihard over de prachtigste meren. De bedoeling is dat ik lid word van de vereniging en dat betekent dat ik voortaan op zaterdagochtend tussen de dolfijnen zal peddelen :)
De Zumba was ook wel leuk maar het was eigenlijk te vol in de zaal met teveel uitgezakte lijven die de verkeerde kant op hobbelden en een lerares die vooral wilde laten zien hoe goed zij het kon. Maar ach, het houdt me van de straat dus volgende keer ben ik er gewoon weer bij! Afgelopen les heb ik gemist vanwege mijn weekendje naar Melbourne. Samen met Jennifer, een Zweedse au pair, vloog ik afgelopen vrijdag naar Melbourne. Ik had haar pas drie keer gezien maar het klikte super goed. We hadden van tevoren een hostel geboekt en daar zijn we vrijdagavond ook gebleven. Omdat ik in Adelaide vorige week mijn eerste Australische hostelervaring had opgedaan was ik gelukkig enigszins voorbereid. Overdag ben ik een groot fan, maar slapen, of zoals in mijn geval het liggen met mijn ogen dicht, doe ik er toch liever niet. Toen ik de kamer in kwam, was het eerste wat ik rook een mensenlucht. Maargoed, zolang je de kamer maar niet verlaat, went dat wel. Na een drankje in de bar ging ik vol goede moed in mijn bed liggen. Al snel bleek dat je in een 10-persoonskamer niet voor 2 uur moet willen slapen want alle anderen praten, lachen, houden het licht aan en deinen mee op de beat van de muziek. Natuurlijk ben ik verwend en met oordoppen en een oogmasker heb ik me nog maar eens omgedraaid. Zaterdag hadden we supermooi weer en hebben we op gratis (!) huurfietsen heel de dag de stad verkend. Zowel 's middags als 's avonds hebben we het uitzicht van Melbourne bewonderd op grote hoogte. Ook dachten we nog een gratis openlucht concert mee te pikken maar toen een meneer ons verzocht om "up te shut the fucken", zijn we maar weg gegaan. Na een voortreffelijke nacht, wat ontmoetingen met Duitsers, Duitsers, Zweden, een Nederlander en nog meer Duitsers zijn we zondag naar St. Kilda gegaan. Daar hebben we bijna de hele dag in de zon en in de schaduw onder een palmboom gelegen, ideaal. Bij hostelthuiskomst bleek ons voedsel uit de gemeenschappelijke koelkast verdwenen te zijn (we verdenken Hungry Jack) en moesten we opnieuw boodschappen doen. Voor de avond hadden we kaartjes gereserveerd voor de moonlight cinema in de Botanische tuin. Na een lange wandeling, de huur van een pittenzakbed en 10 minuten mensen kijken, begon het zo hard te regen en te onweren dat de film nooit gestart is...
Maandagochtend was het nog steeds heel slecht weer. Toen we zeiknat bij de Victoria Market aankwamen, bleek die op maandag niet open. Niet getreurd zijn we naar Harbour Town gegaan en hebben fijn een paar uur in de outlet geshopt. Toen zat onze tip er alweer op. Het was echt superleuk! Op het vliegveld kreeg ik een smsje van mijn hostmum dat ze me misten dus vol goede moed vertrokken we weer richting Adelaide.
De regen heb ik helaas meegenomen want vandaag is het niet droog geweest. Om de kinderen van 7am tot 1pm dan binnen te vermaken is best een vermoeiende en ingewikkelde taak. Gelukkig had ik mijn creatieve momentje en pronken er nu twee pastaboten in de kamer (met als ingredienten een eierdoos, lange sateprikkers en penne-pasta) die de hostmum ook bij thuiskomst helemaal gelukkig stemde omdat er weer even geoefend is met de fijne motoriek (probeer tenslotte maar eens een penne-pastaatje aan een sateprikker te rijgen als je op een potty zit).
Met de pottytraining gaat het trouwens niet zo goed. Wat betreft de kinderen wel, er komen zelfs regelmatig bruine jongens in terecht, maar ik begin enigszins gefrustreerd te raken. Charlie is er eigenlijk best goed in maar helaas hangt zijn geslachtsdeel regelmatig buiten de potty te bungelen. Sneu voor hem en sneu voor mij. Helaas hoor ik bij Hugh regelmatig de urine op de grond klateren, staande tegen de muur, zittend op de carsstoel (zuigt zo lekker vol) en op de trampoline zijn vooralsnog favoriet. Ach, ik hou vol!
Aangezien ik in SA woon, de festivalstaat, staan er nog verschillende uitstapjes op het programma. Helaas valt mijn openluchttheatershow van morgen letterlijk in het water, maar het Fringe festival gaat nog even door dus mogelijkheden genoeg. Zaterdag ga ik naar een bbq met mijn hostfamilie en er zijn me allemaal aantrekkelijke jonge piloten beloofd, dus dat wordt vast leuk! ;)
Ondanks mijn leuke leven hier, denk ik aan jullie!
Heel veel liefs!
